Υπάρχουν στιγμές που η τέχνη οφείλει να γνωρίζει τα όρια της.
Όχι επειδή πρέπει να περιορίζεται η καλλιτεχνική έκφραση, αλλά επειδή ορισμένα σύμβολα δεν είναι απλώς σκηνικά αντικείμενα που μπορούν να χρησιμοποιηθούν κατά βούληση για να εντυπωσιάσουν ένα κοινό.
Το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου στη Θεσσαλονίκη δεν είναι ένα ακόμη διακοσμητικό στοιχείο της πόλης.
Είναι ένα σημείο ιστορικής μνήμης.
Είναι ένας συμβολικός τόπος που συνδέει τη σύγχρονη Θεσσαλονίκη με μια από τις σημαντικότερες μορφές της Ελληνικής Ιστορίας.
Γι’ αυτό και η απόφαση να αποτελέσει το άγαλμα σκηνικό για μια συναυλία, με τον καλλιτέχνη να τραγουδά ουσιαστικά έχοντας πίσω του τη μορφή του Μεγάλου Αλεξάνδρου ως μέρος της σκηνογραφίας, γεννά εύλογα ερωτήματα.
Δεν είναι ζήτημα αν ο Αντώνης Ρέμος είναι σπουδαίος τραγουδιστής. Δεν είναι ζήτημα αν η συναυλία ήταν επιτυχημένη. Ούτε φυσικά ζήτημα απαγόρευσης της τέχνης.
Είναι ζήτημα σεβασμού του συμβολισμού.
Μπορούμε να αγαπάμε τη μουσική, να χειροκροτούμε τους καλλιτέχνες και ταυτόχρονα να λέμε ότι κάποια πράγματα δεν χρειάζεται να μετατρέπονται σε σκηνικά για μια βραδιά θεάματος.
Ο Μεγαλέξανδρος δεν χρειάζεται προβολείς για να αποκτήσει αξία. Και η τέχνη δεν χρειάζεται να χρησιμοποιεί ένα Εθνικό Ιστορικό Σύμβολο ως φόντο για να αποκτήσει “Μεγαλείο”.
Σε μια εποχή όπου όλα μπορούν εύκολα να γίνουν εικόνα, περιεχόμενο και εντυπωσιακό στιγμιότυπο για τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ίσως χρειάζεται να θυμηθούμε κάτι απλό: Δεν είναι όλα για όλα.
Η ελευθερία της τέχνης είναι αδιαπραγμάτευτη. Εξίσου αδιαπραγμάτευτος όμως πρέπει να είναι και ο σεβασμός απέναντι στην ιστορική μνήμη και στα Σύμβολα που έχουν ιδιαίτερη θέση στη συλλογική συνείδηση.
Η Θεσσαλονίκη έχει άπειρα σημεία στα οποία μπορεί να στηθεί μια εντυπωσιακή συναυλία. Δεν χρειαζόταν το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου να μετατραπεί σε σκηνικό.
Γιατί τελικά υπάρχει μια λεπτή αλλά ουσιαστική γραμμή ανάμεσα στην καλλιτεχνική αξιοποίηση ενός συμβόλου και στην εργαλειοποίηση του ως ντεκόρ.
Και αυτή τη γραμμή οφείλουμε να την αναγνωρίζουμε.
Η Τέχνη, Τέχνη.
Αλλά και ο σεβασμός στα Εθνικά μας Σύμβολα, σεβασμός!
Άλλωστε σκεφτείτε την εικόνα να τραγουδάει ο Αντώνη Ρέμο τις μεγάλες του επιτυχίες όπως το “Φτάνει άλλο μη χτυπάς πάψε πια να με πετάς”, “Κομμένα πια τα δανεικά” και “Έλα να με τελειώσεις” μπροστά με το κώλο γυρισμένο στο άγαλμα του Έλληνα Μακεδόνα που κατέκτησε στην εποχή του τον μισό τότε γνωστό πλανήτη…
Δεν υπάρχουν λόγια.
