Ο Χάρρυ Κλυνν δεν υπήρξε απλώς ένας κωμικός.
Ήτανε καθρέφτης μιας ολόκληρης εποχής, ένας ευφυής παρατηρητής της Ελληνικής πραγματικότητας, αιώνες μπροστά από την εποχή του, που με την αιχμηρή του σάτιρα κατόρθωνε να μας κάνει με μεν να γελάμε ενώ παράλληλα δε, μας έκανε να σκεφτόμαστε.
Βάπτισε τον εαυτό του “Χάρρυ Κλυνν” κάνοντας λογοπαίγνιο με τον χαρακτήρα που ενσάρκωσε ο Κλιντ Ίσγουντ, αυτόν του “Ντέρτι Χάρρυ”, απόλυτη απόδειξη του πόσο μπροστά ήταν η νοημοσύνη, η εμπορικότητα και η εξυπνάδα του.
Σαρκαστικός, καυστικός, πολιτικοποιημένος αλλά πάντα Ανθρώπινος, ο Χάρρυ Κλυνν – Βασίλης Τριανταφυλλίδης, έγινε η φωνή της σκεπτόμενης κοινωνίας, φωνή του λαού που ασφυκτιούσε αλλά ποτέ δεν έχανε το χιούμορ του.
Από τις πρώτες του ηχογραφήσεις μέχρι τις κινηματογραφικές του εμφανίσεις και τη σκηνική του παρουσία, κατάφερε να παντρέψει την τέχνη με την κοινωνική κριτική.
Ο «Τραμπάκουλας», ο «Ταξιτζής», ο «Γιάννης Γιαννάκης» και τόσοι άλλοι χαρακτήρες του δεν ήταν απλές κωμικές καρικατούρες· ήταν σύμβολα της Νεοελληνικής κουλτούρας, καθρέφτες των αντιφάσεων, των ελπίδων και των τραγελαφικών μας στιγμών.
Με σπάνιο χάρισμα στη γλώσσα, αίσθηση του timing και μια αστείρευτη δημιουργικότητα, ο Χάρρυ Κλυνν έγινε μέρος της καθημερινότητας μας.
Μας έμαθε πως το χιούμορ μπορεί να είναι βαθύ, πως η σάτιρα δεν είναι ελαφρότητα, αλλά ένα από τα πιο σοβαρά όπλα της τέχνης.
Δεν δίστασε ποτέ να θίξει κατεστημένα, να ενοχλήσει, να προκαλέσει προβληματισμό.
Σήμερα, το κενό που άφησε πίσω του είναι δυσαναπλήρωτο και δε θα μπορέσει να αναπληρωθεί ίσως ποτέ, αφού τα λαμόγια που “έκραζε” είναι σήμερα σε θέσεις κλειδιά και σίγουρα δε θα αφήσουν έναν καλλιτέχνη που θα προσπαθήσει να πλησιάσει έστω και λίγο τον Χάρρυ Κλυνν, να ευημερήσει.
Όμως η παρακαταθήκη του Βασίλη Τριανταφυλλίδη είναι ζωντανή, στις ατάκες που επαναλαμβάνονται, στα τραγούδια που θυμόμαστε, στα κοινωνικά σχόλια που ακόμα μοιάζουν επίκαιρα.
Ο Χάρρυ Κλυνν δεν “έφυγε” ποτέ πραγματικά.
Ζει μέσα από τα γέλια μας, μέσα από την ειλικρινή σάτιρα που τόσο ανάγκη έχει η κοινωνία μας.
Αείμνηστος, αλλά πάντα παρών!
Τέλος, ο Χάρρυ μαζί με τον Βασίλη Μπαλαφούτη έγραψαν ένα τραγούδι πραγματικό ύμνο, ύμνος της απόλυτης Ελληνικής πραγματικότητας, που σχεδόν 30 χρόνια μετά παραμένει πάντοτε επίκαιρο, πρόκειται για το τραγούδι “Κυρά Κατίνα” που τη μουσική του έγραψε ο Διονύσης Τσακνής.
Οι στίχοι του πιο καυστικοί από ποτέ!
Έθιγαν Θεούς, θνητούς και δαίμονες συνάμα και αποτέλεσαν την αιτία να στοχοποιηθεί ο Χάρρυ Κλυνν και να του κλείσουν τις τηλεοπτικές πόρτες, τα κανάλια που είχε προσκαλέσει την Κυρά Κατίνα να την πάει μπουρδελότσαρκα,, να δει παθητικούς και επιβήτορες που το παίζουν ακόμη μέχρι σήμερα, “Δασκάλοι” και “Ηγήτορες”!
Κάπου εκεί ο Χάρρυ έγινε στόχος.
Τα λαμόγια κατάφεραν να βγάλουν από την οθόνη τον Βασίλη, όμως ποτέ δε θα καταφέρουν να τον βγάλουν μέσα από τις καρδιές όλων εμάς που θα τον θυμόμαστε για πάντα!
Ήτανε 21 Μαϊου 2018.
Μέσα στη λίστα κλήσεων μου υπήρχε το όνομα του, κατά τη διάρκεια μιας πολύλεπτης συνομιλίας μου με τη αείμνηστη Μαριέττα Γιαννάκου Κουτσίκου, η διευθύντρια του InThess.gr τότε, με καλούσε συνεχώς.
Μόλις τελείωσα, την συνέντευξη με την αείμνηστη Μαριέττα, κάλεσα στο site, τι έγινε και με καλείται συνεχώς ενώ γνωρίζεται πως είμαι σε συνέντευξη; Ρώτησα.
Η απάντηση ήταν στα αυτιά μου απίστευτη!
“Πέθανε ο Χάρρυ Κλυνν, βγήκε ανακοινωθέν πριν λίγο” μου είπε η διευθύντρια μου.
Δε πρόλαβα να του μιλήσω…
Αιωνία σου η μνήμη Βασίλη.
