Η Θεσσαλονίκη έγινε ξανά θέατρο μιας παράστασης που δεν έχει τίποτα το κωμικό· είναι μια τραγωδία με θύματα αθώους ανθρώπους και πρωταγωνίστρια μια Δικαιοσύνη που δείχνει να έχει χάσει κάθε επαφή με την κοινωνία που υποτίθεται ότι υπηρετεί.
Μια 45χρονη οδηγός, με αποκλειστική υπαιτιότητα, έστειλε δύο συμπολίτες μας στην εντατική. Δύο ζωές κρέμονται από μια κλωστή και η Δικαιοσύνη; Αντί να δώσει ένα σαφές μήνυμα λογοδοσίας, αντί να υψώσει το ανάστημά της απέναντι στην εγκληματική ανευθυνότητα, αποφάσισε να «χαρίσει» την ελευθερία στη δράστιδα με μόνη ουσιαστική “τιμωρία” την προσωρινή φοροείσπραξη 50.000 Ευρώ.
Με τέτοιες αποφάσεις, το μήνυμα προς την κοινωνία είναι ξεκάθαρο:
Ασε τα υπουργεία και τους νομοθέτες να βγάζουν νέους “αυστηρούς” νόμους.
Μπορείς να καταστρέψεις ζωές και να μην έχεις σοβαρές συνέπειες.
Ο πόνος των θυμάτων και των οικογενειών τους ζυγίζει λιγότερο από τη διευκόλυνση της κατηγορουμένης.
Η Δικαιοσύνη είναι τυφλή… Είναι;
Η ευθύνη των δικαστών
Οι δικαστές δεν είναι απλοί γραφειοκράτες που «ακολουθούν διαδικασίες».
Κρατούν στα χέρια τους την ασπίδα της κοινωνίας.
Όταν αυτοί δείχνουν ανοχή σε τέτοια περιστατικά, μετατρέπουν τους δρόμους μας σε πεδίο όπου ο καθένας μπορεί να παίζει με την ανθρώπινη ζωή χωρίς φόβο.
Η κοινωνία απαιτεί Δικαιοσύνη, όχι δικαιολογίες!
Δεν πρόκειται για μια “παρεξήγηση” ή ένα “λάθος”. Πρόκειται για πράξη με βαρύτατες συνέπειες. Αν η Δικαιοσύνη δεν μπορεί να σταθεί στο ύψος της, τότε χάνει την ηθική νομιμοποίησή της και όταν ο πολίτης πάψει να πιστεύει στη Δικαιοσύνη, τότε ανοίγει ο δρόμος για την αυθαιρεσία, την αγανάκτηση και την αυτοδικία.
Η Θεσσαλονίκη έχει ανάγκη από μια Δικαιοσύνη που θα κοιτάξει στα μάτια τα θύματα και θα πει: «Η κοινωνία είναι μαζί σας. Δεν θα σας αφήσουμε αβοήθητους, θα αποδώσουμε Δικαιοσύνη».
Όσο αυτό δεν γίνεται ανοίγοντας “παραθυράκια” για τον κάθε ασυνείδητο “Γκαζοφονιά” κάθε τέτοια απόφαση είναι ένα ακόμα καρφί στο φέρετρο της αξιοπιστίας του δικαστικού μας συστήματος.
