Σήμερα επισκέφτηκα τον Ιερό Ναό των Αγίων Τριών Ιεραρχών στον Εύοσμο Θεσσαλονίκης, για να τιμήσω την μνήμη των τριών Μεγάλων Ιεραρχών της Εκκλησίας μας.
Οι Τρεις μας Ιεράρχες ως μεγάλοι φωστήρες της Εκκλησίας και της Ορθοδοξίας έλαμψαν με τους βίους τους.
Αυτοί οι Άγιοι γεμάτοι γνώση και Παιδεία θα έπρεπε να είναι παράδειγμα προς μίμηση για όλους μας αλλά προφανώς στην σημερινή κοινωνία άνθρωποι με Παιδεία μάλλον δεν έχουν θέση!
Με μεγάλη λύπη, δυστυχώς και κατά γενική ομολογία η Παιδεία στην Ελλάδα πλέον δεν υπάρχει ή αν υπάρχει είναι τόσο μα τόσο λίγη που δυστυχώς δεν επαρκεί!
Κι όταν χρησιμοποιούμε τον όρο Παιδεία δεν εννοούμε το εκπαιδευτικό σύστημα το οποίο βρίσκεται ακόμα στην πρώτη βιομηχανική επανάσταση αλλά την πραγματική Παιδεία η οποία θα διδάσκει αξίες, εκτίμηση και σεβασμό για το συνάνθρωπο, για τον αδελφό μας, για τον ξένο…
Υπήρξε μεγάλος κόπος τις τελευταίες δεκαετίες ώστε να απομακρυνθεί το μεγαλύτερο κομμάτι της νεολαίας αλλά και των περισσοτέρων ανθρώπων από την Εκκλησία και τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό που αποτελούν τις θεμελιώδεις βάσεις της διδασκαλίας για την αγάπη, την ομόνοια και όλα τα παραπάνω που προαναφέραμε και που ήταν απαραίτητα για μία σωστή λειτουργία της κοινωνίας, δυστυχώς κάποιοι δεν ήθελαν να υπάρχει η εύρυθμη λειτουργία της κοινωνίας κι έτσι φτάσαμε στο άθλιο χάος που ζούμε σήμερα με την κοινωνία να οδεύει από το κακό στο χειρότερο, δίχως πολλές προοπτικές για μια “ηλιαχτίδα” ανάκαμψης προς το καλύτερο.
Σαν να την έχω μπροστά μου τη θυμάμαι την αγαπητή κυρία Ουρανία μία από τις πιο άξιες πραγματικά δασκάλες που έχουν περάσει από το Ελληνικό Εκπαιδευτικό Σύστημα στο 1ο Δημοτικό Σχολείο Νεάπολης στο οποίο ήμουνα κι εγώ μαθητής, να προσπαθεί να μας μάθει 5 χρηστά πράγματα για το μέλλον με το σύνολο σχεδόν τα μαθητών της τάξης να την κοροϊδεύει κάθε φορά που γυρνούσε να γράψει στο μαυροπίνακα, ο οποίος τελικά είχε χρώμα πράσινο άλλωστε ήτανε και “πράσινες” εποχές.
Έφερνε η κυρία Ουρανία κι ένα περιοδικό παιδαγωγικού και Χριστιανικού χαρακτήρα το οποίο λεγόταν “Η ζωή του παιδιού”, το οποίο μόνο εγώ το αγόραζα και βαριά – βαριά και κάνα δυο άλλοι μαθητές από τους 25 που είμαστε στην τάξη.
Επίσης στην θυμάμαι την κυρία Ουρανία να μας μαθαίνει ένα πολύ εύθυμο τραγουδάκι για τους τρεις Ιεράρχες που οι στίχοι του έλεγαν…
Των τριών Ιεραρχών τη γιορτή ας γιορτάσουμε, αδέλφια και πάλι στη θρησκεία μας είναι αυτή, των γραμμάτων ημέρα μεγάλη.
Οι τρεις Άγιοι εδώ κάπου γυρνούν,τα παιδιά με στοργή συντροφεύουν, σ’ όλα φως να χαρίσουν ποθούν, σ’ όλα φως να χαρίσουν γυρεύουν.
Των τριών Ιεραρχών τη γιορτή ας γιορτάσουμε, αδέλφια, και πάλι είν’ ημέρα ουράνια αυτή, είν’ η μέρα για μας η μεγάλη.
Και τα μάτια ας στραφούνε ψηλά στους δασκάλους της Θείας σοφίας και ας ψαλεί από χείλη πολλά παναρμόνιος ύμνος λατρείας.
Κι ας ζητήσουμε τώρα κι εμείς απ’ τα δώματα πάνω τα Θεία να σκορπίσουν στη Γη και οι τρεις μια αχτίδα απ’ την Άγια σοφία.
Της σοφίας αυτής τ’ Άγιο φως θα ‘ναι ακοίμητο μες στην ψυχή μας,θα ‘ναι πάντα για μας θησαυρός και καλός οδηγός στη ζωή μας.
Ας γιορτάζουμε λοιπόν των Τριών Ιεραρχών τη γιορτή αδέλφια και πάλι και ας ελπίσουμε ότι επιτέλους σε αυτό τον κόσμο που έχουμε φτιάξει, πώς θα υπάρξει λίγη πολύ λίγη από την Παιδεία που είχαν οι Τρεις Ιεράρχες μας !
Χρόνια πολλά και του χρόνου με υγεία!!!
