Τον Μάρτιο του 2015, κάποιος ανόητος και παράλληλα απίστευτα άτυχος σε παράτησε στο χωριό που τότε διαμέναμε, αισθανθήκαμε ιδιαίτερα τυχεροί όταν αποφάσισες να μας υιοθετήσεις για γονείς σου και πραγματικά μας άλλαξες τη ζωή προς το καλύτερο!
Ήσουν το αγόρι μας, ο μπουμπουκάκος, ο Μάκουρας, ο Μαστίφης, ο Άρχων του σπιτιού και άλλα τέτοια χαριτωμένα παρατσούκλια μιας που το αρχικό σου όνομα το Μαγκάϊβερ (από τον τρόπο που μας αγάπησες και από τον τρόπο που έβρισκες πάντοτε τρόπο να την κοπανάς) δεν επικράτησε.
Επικράτησε όμως το Μάικ, το όνομα που έμελλε να χαρακτεί για πάντα και στις καρδιές και στις ψυχές μας.
Περάσαμε τα πρώτα χρόνια μαζί, μα οι απίστευτα δύσκολες συνθήκες που επικράτησαν ξαφνικά μας χώρισαν ως οικογένεια κι έτσι ως “παιδί χωρισμένων γονιών” πηγές να μείνεις με τη μαμά σου, η οποία Ηρωικά σε φρόντιζε μέχρι την τελευταία στιγμή.
Οι επισκέψεις σου σε εμένα ήταν για μένα πραγματικά γιορτή!
Ερχόσουν περνούσαμε καλά, σου έπαιρνα σουβλάκι από το Κυριάκο όπως κάναμε κάθε Κυριακή όταν μπορούσαμε, σε κούραζα με τεράστιες βόλτες και το βράδυ σε έπαιρνα αγκαλιά και όλη νύχτα άκουγα το ροχαλητό σου σαν μελωδία και μύριζα όταν μου έδινες στη μύτη την πατούσα σου για να με πάρεις αγκαλιά, την ποδαρίλα σου σαν άρωμα!!!
Όμως ο αληταράς ο χρόνος είναι αδυσώπητος!
Μια μέρα παρατηρήσαμε στα χείλη σου ένα μικρό εξόγκωμα σαν κρεατοελιά.
Σε πήγα σε δύο γιατρούς αρχικά και οι δύο είπαν πως δεν είναι τίποτα και να μη το πειράξουμε για να μην μεγαλώσει.
Όμως μετά από σχεδόν δύο χρόνια άρχισε να μεγαλώνει και έγινε ένας τεράστιος όγκος σε απίστευτα γρήγορα χρόνο.
Σε πήγαμε σε τρεις γιατρούς, οι δύο ήταν οι ίδιοι που έλεγαν να μη το πειράξουμε.
Μετά κάνεις δε σε αναλάμβανε.
Έστησα ολόκληρη γέφυρα “σωτηρίας” σε πήγα στην κτηνιατρική κλινική του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, όπου μετά από ένα κάρο εξετάσεις, προγραμμάτισαν να σε εγχειρήσουν με ένα τεράστιο κόστος που όμως δεν υπολόγισα ποτέ, αμέσως είπα ναι, για να σου χαρίσω έστω και μερικούς μήνες παραπάνω καλής ζωής.
Φύγαμε με την ελπίδα πως θα πάνε όλα καλά.
Όμως την επόμενη ημέρα με κάλεσε η ίδια η γιατρός που την προηγούμενη σε είχε προγραμματίσει για το χειρουργείο και μου είπε πως δε θα το κάνουν γιατί ήταν δώρον άδωρον, μιας που είχε κάνει μετάσταση στους λεμφαδένες σου και σου έδιναν βαριά – βαριά δύο μήνες ζωής.
Από τότε πέρασαν 5 και έζησες ευτυχισμένα με τη μαμά σου που σε φρόντιζε σαν μικρό μωρό, το γράφω πάλι ΗΡΩΙΚΑ αφού η κατάσταση σου ήταν τόσο άσχημη που ο χτυπημένος από τον καρκίνο ιστός σου, στο πρόσωπο σου, σάπιζε μέρα με την ημέρα και η βρωμιά της σήψης ήταν απίστευτα δύσκολη στη διαχείριση της!!!
Είμαι σίγουρος πως χαρά σου έδιναν και οι επισκέψεις μου στο χωριό που παίζαμε με τα κορίτσια σου τα άλλα δύο σκυλάκια της οικογένειας που και σε αυτά θα λείψεις.
Δεν έχω λόγια…
Χτες με κάλεσε η μαμά σου και μου είπε πως πια δε τρως και δε πίνεις και πως έβγαλες πληγή και όγκο και από την άλλη μεριά ξαφνκά.
Ήρθα αμέσως να σε δω, δε μπορούσες να σταθείς όρθιος και όμως όταν πήγα να φύγω βρήκες δύναμη και ήρθες πίσω μου τρέχοντας κι ας μετά δε μπορούσες να σταθείς και να περπατήσεις από τη ζάλη.
Δεν έτρωγες και ήπιες μόνο λίγο νερό.
Δε υπήρχε λόγος να σε ταλαιπωρήσουμε άλλο για το δικό μας εγωισμό, για να μη μας λείψεις με τη φυσική σου παρουσία.
Έπρεπε να πάρουμε μια δυσάρεστη και “προδοτική” και “ανθρώπινη” απόφαση και να σε “κοιμήσουμε”!
Σου κρατούσαμε τα χεράκια σου μέχρι την τελευταία στιγμή, μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο κι έφυγες φέτος με την αγάπη μας.
Ξέρουμε όμως πως θα είσαι πάντα μαζί μας για να μας φυλάς όπως έκανες πάντα, τώρα πια μέσα από την Αγκαλιά Του Θεού.
Συγγνώμη.
Αντίο μικρέ μας.
