Πριν από 24 χρόνια μια βραδιά στην διασταύρωση των οδών Αριστοτέλους και Ιωάννη Τσιμισκή, κάνοντας βόλτα με τον φίλο μου τον Περικλή, συναντήσαμε έναν φίλο του, τον Γιώργο τον Χασιώτη.
Πιάσαμε την κουβέντα για πολύ ώρα και εκ τότε έγινε και δικός μου φίλος.
Περάσαμε πολλά στα χρόνια που πέρασαν πάντοτε καλά και αστεία, με μια εξαίρεση μιαν εποχή που για το τίποτα είχαμε μαλώσει.
Ποτέ δε του κράτησα κακία, ούτε και αυτός σε εμένα φαντάζομαι, αφού ήμασταν φίλοι μέχρι και την 18η Ιουνίου όπου ο Θεός Τον πήρε στην Θεία Αγκαλιά Του.
Ο Γιώργος ήταν ένα κινούμενο αγχολυτικό για όσους μπορούσαν να καταλάβουν το υπέρμετρο χιούμορ του που πολλές φορές ξέφευγε της κατάστασης.
Οπότε είχα τις “μαύρες” μου ο Θεός μου τον έστελνε και με τα ανέκδοτα και τις λοιπές “βλακείες” του με έκανε να γελάω τόσο πόλη που ξεχνούσα τα προβλήματα.
Πολλές φορές διδάχτηκα από το Γιώργο διάφορα πράγματα που με προστάτεψαν αργότερα σε κάποιες καταστάσεις.
Ο Γιώργος ήτανε ένας άνθρωπος που όλη μέρα γυρνούσε στους δρόμους τις Θεσσαλονίκης δίνοντας τη δική του μάχη επιβίωσης.
Όμως, ποτέ δεν έκανε κακό σε κανένα.
Αντιθέτως, πολλές ήταν οι φορές που αυτόκλητα βοηθούσε όποιον μπορούσε με ότι δύναμη και δυνατότητες είχε.
Παραδείγματος χάριν όταν άνοιξα την εταιρεία D.N.A. EMPORIO και ήμουν στο γραφείο 12 και πολλές φορές 14 ώρες την ημέρα, ο Γιώργος μου έφερνε καθημερινά συσσίτιο γιατί έβλεπε τον αγώνα μου και ήθελε να μη τρώω σκουπίδια ντελιβερι αλλά μαγειρευτό φαγητό, αγνοώντας βέβαια πως μια χαρά φαγητό μου μαγείρευε τότε η γυναίκα μου.
Η καλοσύνη του όμως ήταν πάντοτε σημειωτέα.
Η ιστορίες που περάσαμε με τον Γιώργο ήταν πάντοτε σχεδόν αστείες και ωραίες και τόσες πολλές που θα μπορούσα να γράψω δυο βιβλία μεγαλύτερα σε μέγεθος σελίδων και από το “Ο Αγών μου” του Αδόλφου Χίτλερ!!!
Η είδηση του θανάτου του έπεσε σαν κεραυνός χτες, όταν με βρήκε στο δρόμο εχθές ο ανιψιός του ο Βαλάντης και μου την ανέφερε.
Τελευταία φορά είχαμε μιλήσει 11 ημέρες πριν τον θάνατο του.
Δεν υπάρχουν λόγια για τέτοια θέματα, τι κλισέ ευχές να πεις και τι να γράψεις όταν χάνεις έναν άνθρωπο που αποτέλεσε ένα τεράστιο χρονικά κεφάλαιο της ζωής σου και έναν καλό και ιδιαίτερο φίλο;
Προσεύχομαι μόνο ο Θεός να τον έχει στην Αγκαλιά Του.
Η φωτογραφία άρθρου και η παρακάτω φωτογραφία είναι από μια ημέρα που είχαμε βρεθεί σε έναν μαγαζί στην Αριστοτέλους που πουλούσε διάφορα και κάναμε πλάκα δοκιμάζοντας ο Γιώργος τα γυναικεία καπέλα εκείνης της εποχής (2010) παίρνοντας αστείες πόζες, διακωμωδώντας την μόδα της εποχής.
