Η 20ή Ιουλίου 1974 δεν είναι απλώς μία ημερομηνία. Είναι η ημέρα που η Κύπρος βυθίστηκε στη φωτιά του πολέμου, όταν η Τουρκία εισέβαλε στο νησί, προκαλώντας χιλιάδες νεκρούς και τραυματίες, εκατοντάδες αγνοουμένους και τον βίαιο ξεριζωμό περίπου 200.000 Κυπρίων από τις πατρογονικές τους εστίες.
Όμως, η τραγωδία δεν ξεκίνησε το πρωινό της εισβολής. Προηγήθηκε το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974, που οργανώθηκε από τη στρατιωτική χούντα των Αθηνών με τη συμμετοχή της ΕΟΚΑ Β΄, ανατρέποντας τον νόμιμο Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, Αρχιεπίσκοπο Μακάριο Γ΄.
Το πραξικόπημα αποδυνάμωσε την άμυνα της Κύπρου και δημιούργησε τις συνθήκες που αξιοποίησε η Τουρκία για να πραγματοποιήσει την εισβολή με τις “ευλογίες” των Άγγλων.
Η ιστορία δεν μπορεί να παραχαραχθεί.
Η δικτατορία του Ιωαννίδη, που είχε ήδη καταλύσει τη δημοκρατία στην Ελλάδα από το 1967, φέρει βαρύ ιστορικό φορτίο για τις επιλογές της στην Κύπρο.
Η προδοσία απέναντι στη δημοκρατική νομιμότητα και οι εγκληματικές αποφάσεις εκείνων των ημερών οδήγησαν σε μια Εθνική καταστροφή, οι συνέπειες της οποίας παραμένουν μέχρι σήμερα.
Μέσα όμως στο σκοτάδι αναδείχθηκαν μορφές απαράμιλλου ηρωισμού. Άνδρες της Εθνικής Φρουράς, της ΕΛΔΥΚ, της Αστυνομίας και απλοί εθελοντές στάθηκαν απέναντι σε έναν υπέρτερο αντίπαλο, πολεμώντας μέχρι την τελευταία τους ανάσα.
Η ιστορία τιμά τον Αντισυνταγματάρχη Σταυριανού Λένα, τον Ταγματάρχη Τάσου Μάρκου, που αγνοείται μέχρι σήμερα, τους μαχητές της ΕΛΔΥΚ που έγραψαν το έπος του στρατοπέδου τους τον Αύγουστο του 1974, καθώς και τον Στρατηγό Γεώργιο Κατσάνη, διοικητή της 33ης Μοίρας Καταδρομών, ο οποίος έπεσε μαχόμενος στον Άγιο Ιλαρίωνα.
Τιμούμε ακόμη τον Αντισυνταγματάρχη Νικόλαο Κατούντα, που αγνοείται από τις πρώτες ημέρες της εισβολής, καθώς και όλους τους γνωστούς και άγνωστους ήρωες που υπερασπίστηκαν την πατρίδα χωρίς να υπολογίσουν τη ζωή τους.
Δεν λησμονούμε επίσης τον ηρωισμό των καταδρομέων της επιχείρησης «ΝΙΚΗ», οι οποίοι, πετώντας μέσα στη νύχτα για να ενισχύσουν την άμυνα της Κύπρου, έδωσαν ακόμη και τη ζωή τους από τραγικό φίλιο πυρ, υπηρετώντας το καθήκον με αυταπάρνηση.
Σήμερα, πενήντα και πλέον χρόνια μετά, η Κύπρος εξακολουθεί να βιώνει τις συνέπειες της κατοχής. Οι αγνοούμενοι περιμένουν δικαίωση, οι πρόσφυγες δεν ξέχασαν ποτέ τα σπίτια τους και η μνήμη των κατεχόμενων πόλεων και χωριών παραμένει ζωντανή.
Η ιστορική μνήμη δεν επιτρέπει ούτε τη λήθη ούτε την παραχάραξη. Τιμούμε τον Μακάριο Γ΄ ως τον δημοκρατικά εκλεγμένο Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, υπερασπιζόμαστε την αλήθεια για τα γεγονότα του 1974 και αποδίδουμε φόρο τιμής σε όσους αντιστάθηκαν μέχρι τέλους.
Κανένας συμβιβασμός ή συμφιλίωση με τους κατακτητές.
Αιωνία η μνήμη των πεσόντων.
Σεβασμός στους αγνοουμένους.
Δικαίωση στους πρόσφυγες.
Δεν Ξεχνώ.
