Η Πρωτομαγιά δεν είναι απλώς μια ημερολογιακή γιορτή, είναι μια βαθιά ανάσα ζωής, μια σιωπηλή υπενθύμιση ότι η φύση αναγεννάται, ακόμη κι όταν ο ουρανός βαραίνει από σύννεφα.
Σήμερα, με έναν καιρό βροχερό και πεισματάρικο, βρεθήκαμε στο μαγευτικό Δέλτα του Αξιού, ακολουθώντας το παλιό έθιμο του “Πιάσιμου του Μάη”.
Ξεκινώντας από το Καλοχώρι και φτάνοντας μέχρι τη Χαλάστρα, η διαδρομή μας ήταν κάτι περισσότερο από μια απλή βόλτα, ήταν ένα ταξίδι μέσα σε έναν ζωντανό πίνακα ζωγραφικής.
Οι σταγόνες της βροχής έπεφταν απαλά πάνω στη γη και στα φυτά, δίνοντας στα χρώματα μια άλλη ένταση.
Το πράσινο των καλαμιών, το γκριζογάλανό του ουρανού, οι αντανακλάσεις στα νερά, όλα συνέθεταν ένα σκηνικό σχεδόν ονειρικό.
Η ανοιξιάτικη φύση, ακόμα και κάτω από το πέπλο της βροχής, δεν έχανε τη μεγαλοπρέπειά της αντίθετα, αποκάλυπτε μια πιο εσωτερική, πιο αυθεντική ομορφιά.
Εκεί, μέσα στη σιωπή που διακόπτεται μόνο από τον ήχο της βροχής και των πουλιών, συνειδητοποιεί κανείς πόσο μικρός είναι απέναντι σε αυτό που τον περιβάλλει.
Κι όμως, ταυτόχρονα, πόσο τυχερός που μπορεί να το βιώνει.
Η Πρωτομαγιά στο Δέλτα του Αξιού δεν ήταν απλώς μια εκδρομή. Ήταν μια υπενθύμιση ότι η ζωή συνεχίζεται, ότι η φύση δημιουργεί αδιάκοπα, ότι η ομορφιά δεν χρειάζεται ιδανικές συνθήκες για να υπάρξει, αρκεί να έχεις τα “μάτια” να τη δεις.
Και κάπως έτσι, μέσα σε αυτό το υγρό, γαλήνιο τοπίο, «πιάσαμε» κι εμείς τον Μάη. Όχι μόνο με τα χέρια, αλλά κυρίως με την καρδιά.
Τέλος, να ευχηθώ σε όλους τους ανθρώπους μου. Να έχουμε υγεία, δύναμη και πολλές στιγμές σαν κι αυτή, απλές, αληθινές και γεμάτες ουσία.
