Αγαπητοί αδελφοί,
η σημερινή ημέρα, το Μεγάλο Σάββατο, αποτελεί ένα από τα πιο μυστηριώδη και κατανυκτικά σημεία της Μεγάλη Εβδομάδα.
Είναι η ημέρα της σιωπής. Η ημέρα κατά την οποία ο κόσμος φαίνεται να έχει σταματήσει, καθώς ο Κύριος βρίσκεται εν τάφω.
Μετά τα συγκλονιστικά γεγονότα της Σταυρώσεως, οι αρχιερείς και οι Φαρισαίοι συγκεντρώνονται και προσέρχονται στον Πόντιος Πιλάτος. Με φόβο και καχυποψία, του ζητούν να ασφαλίσει τον τάφο του Ιησούς Χριστός.
«Μήπως», λέγουν, «οι μαθητές Του κλέψουν το σώμα και διαδώσουν ότι αναστήθηκε». Και έτσι, με την άδεια του Πιλάτου, σφραγίζουν τον τάφο και τοποθετούν φρουρά, την κουστωδία, για να διασφαλίσουν –όπως νομίζουν– ότι τίποτα δεν θα συμβεί.
Αδελφοί μου,
τι ειρωνεία!
Εκείνοι που νόμιζαν ότι μπορούν να εμποδίσουν την αλήθεια, γίνονται άθελά τους μάρτυρες της.
Εκείνοι που σφραγίζουν τον τάφο, προετοιμάζουν τη μεγαλύτερη αποκάλυψη.
Γιατί ο Χριστός δεν είναι ένας απλός νεκρός.
Δεν είναι ένας άνθρωπος που τελείωσε η πορεία του.
Είναι ο Θεός που κατέρχεται στον Άδη.
Το Μεγάλο Σάββατο δεν είναι απλώς αναμονή. Είναι μυστήριο βαθύ. Η Εκκλησία μάς διδάσκει ότι αυτή την ημέρα ο Χριστός κατέρχεται στον Άδη για να ελευθερώσει τους κεκοιμημένους, να συντρίψει τα δεσμά του θανάτου και να ανοίξει τον δρόμο της ζωής.
Ενώ εξωτερικά επικρατεί σιωπή, εσωτερικά συντελείται η μεγαλύτερη νίκη.
Ενώ ο τάφος είναι σφραγισμένος, η ζωή ετοιμάζεται να ξεσπάσει.
Ενώ οι άνθρωποι φοβούνται, ο Θεός ενεργεί.
Αδελφοί μου,
πόσες φορές κι εμείς δεν «σφραγίζουμε» την ελπίδα μέσα μας;
Πόσες φορές δεν νομίζουμε ότι όλα τελείωσαν;
Ότι δεν υπάρχει διέξοδος;
Και όμως, το Μεγάλο Σάββατο μάς διδάσκει ότι ο Θεός εργάζεται ακόμη και μέσα στη σιωπή. Ακόμη και όταν όλα φαίνονται χαμένα.
Η σφραγίδα του τάφου δεν μπορεί να κρατήσει τη ζωή.
Ο θάνατος δεν μπορεί να νικήσει τον Δημιουργό της ζωής.
Ας μάθουμε, λοιπόν, να περιμένουμε με πίστη.
Να ελπίζουμε μέσα στη σιωπή.
Να εμπιστευόμαστε τον Θεό ακόμη και όταν δεν βλέπουμε.
Γιατί μετά τη σιωπή του τάφου…
έρχεται η Ανάσταση.
Αμήν.
