Φέτος τα Χριστούγεννα με βρίσκουν μακριά από τα γνώριμα, σε έναν τόπο που μοιάζει να έχει ξεπηδήσει από άλλη εποχή.
Περπατώ στα πλακόστρωτα της Μπρυζ και νιώθω πως ο χρόνος χαμηλώνει τον ρυθμό του.
Τα φώτα των καφέ απλώνονται ζεστά μέσα στο κρύο, οι προσόψεις των σπιτιών στέκονται αγέρωχες, στολισμένες όχι υπερβολικά, αλλά όσο χρειάζεται για να θυμίζουν ότι οι γιορτές είναι πρώτα απ’ όλα μια παραμυθένια αίσθηση.
Στέκομαι για λίγο και κοιτάζω γύρω μου.
Άνθρωποι περνούν βιαστικά, άλλοι κοντοστέκονται, κάποιοι γελούν κάτω από τις ομπρέλες των μαγαζιών.
Η πόλη δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει· απλώς είναι ο εαυτός της κι αυτό αρκεί.
Τα φωτισμένα παράθυρα μοιάζουν σαν μικρές ιστορίες που εξελίσσονται ταυτόχρονα, ενώ η υγρασία στο δρόμο αντανακλά τα φώτα και τα κάνει να μοιάζουν διπλά.
Σε αυτές τις στιγμές καταλαβαίνω πως τα Χριστούγεννα δεν βρίσκονται μόνο στα δέντρα και στα στολίδια, αλλά στη σιωπηλή συνύπαρξη των ανθρώπων, στο περπάτημα χωρίς προορισμό, στην αίσθηση ότι — έστω και για λίγο — όλα είναι στη θέση τους.
Κι εγώ, εδώ, αφήνομαι σε αυτό το παραμύθι της πόλης, παίρνοντας μαζί μου μια γαλήνη που δύσκολα περιγράφεται, αλλά εύκολα νιώθεται.
Καλα Χριστούγεννα σε όλες και όλους!
Όλα θα είναι καλα!
Χριστός ετέχθη δοξασατε!
