Η αείμνηστη μητέρα μου το 2020 είχε πάθει ένα μικρό εγκεφαλικό επεισόδιο και είχε χάσει την όραση από το ένα της μάτι.
Πήγα ένα μεσημέρι στον Ιερό Ναό της Αγίας Παρασκευής στα πρώην κοιμητήρια της οδού Λαγκαδά, ήτανε παραμονή της γιορτής της και όπως εισέρχεσαι εις το ναό στα δεξιά σου, στο μέρος των γυναικών, υπάρχει ένα μικρό Ιερό Παρεκκλήσι της Αγίας Παρασκευής, μπήκα μέσα στο Παρεκκλήσι κάθησα σε μία καρέκλα και άρχισα να προσεύχομαι ζητώντας από την Αγία να χαρίσει στη μητέρα μου ξανά την όραση της.
Ήμουνα πραγματικά πολύ λυπημένος εκείνη την ημέρα, κακώς βέβαια, διότι Θεία Χάρη κανένα δεν αφήνει όταν αυτός είναι καλός άνθρωπος και πιστεύει, γιατί ο Θεός ξέρει…
Πήγα κάποια στιγμή στο σπίτι της μητέρας μου μετά το Παρεκκλήσι και την προσευχή μου και κάθισα δίπλα της στον καναπέ.
Έπιασε το τηλεκοντρόλ από την τηλεόραση και άλλαξε κανάλι και εκείνη την στιγμή γύρισε και μου ειπε “Βλέπω”.
Της απάντησα “Το ξέρω ότι βλέπεις, εννοείται ότι βλέπεις!”.
“Βλέπω και από τα δύο μάτια” μου είπε.
“Λίγο θολά στο ένα αλλά βλέπω!”.
Γύρισα και την κοίταξα με γουρλωμένα μάτια!!!
Εκείνη την ώρα είχα “παγώσει”!
Ήξερα τι είχε γίνει και της εξήγησα…
Βούρκωσε και έτρεξαν από τα μάτια της δάκρυα, μετά από λίγο η όραση της είχε επανέλθει κανονικά!!!
Πώς να ξεχάσω κάτι τέτοιο;
Πάντοτε θα ευχαριστω την Αγία Παρασκευή για εκείνο το θαύμα και δεν είναι το μοναδικό που μου έχει συμβεί στα χρόνια αυτά που έχω ζήσει μέχρι σήμερα…
Αγία μου Παρασκευή μεγάλη η χάρις σου!
Χρόνια πολλά στις εορτάζουσες και στους εορτάζοντες και του χρόνου με υγεία!
