Κάθε χρόνο, με κατάνυξη και συγκίνηση, στεκόμαστε μπροστά στο Ανέσπερο Φως της Ανάστασης.
Ανάβουμε τις λαμπάδες μας, ψάλλουμε το «Χριστός Ανέστη» και ανταλλάσσουμε ευχές αγάπης και ελπίδας κι όμως, την ίδια στιγμή, ο κόσμος γύρω μας μοιάζει να διαψεύδει το ίδιο το μήνυμα που διακηρύσσουμε.
Ζούμε μέσα σε μια βαθιά αντίφαση: ανάμεσα σε αυτό που πιστεύουμε και σε αυτό που πράττουμε.
Πώς γίνεται να γιορτάζουμε τη νίκη της ζωής απέναντι στον θάνατο, ενώ σε τόσα μέρη του κόσμου παιδιά χάνουν τη ζωή τους από πολέμους; Η Ανάσταση μιλά για ελπίδα, όμως η πραγματικότητα φωνάζει απελπισία.
Λέμε «Χριστός Ανέστη» με χαμόγελο, και λίγες στιγμές μετά είμαστε έτοιμοι να κατηγορήσουμε, να καταδικάσουμε, να πληγώσουμε τον συνάνθρωπό μας. Πού χάνεται αυτή η “αγάπη” τόσο γρήγορα;
Ζητούμε συγχώρεση από τον Θεό, αλλά δυσκολευόμαστε να συγχωρήσουμε τον άλλον. Κρατάμε μέσα μας πικρίες και θυμό, σαν να μην ακούσαμε ποτέ το μήνυμα της συγχώρεσης.
Κρατάμε το Άγιο Φως με ευλάβεια, αλλά πολλές φορές αφήνουμε το σκοτάδι της κακίας, της ζήλιας και της μικρότητας να κυριαρχεί μέσα μας.
Η Ανάσταση είναι το αποκορύφωμα της θυσίας και της ταπείνωσης κι όμως, εμείς συχνά λειτουργούμε με εγωισμό, θεωρώντας τον εαυτό μας ανώτερο από τους άλλους.
Μιλάμε για την ελπίδα της αιώνιας ζωής, αλλά στην καθημερινότητα κυριαρχεί η απαισιοδοξία, η γκρίνια και η αίσθηση ότι τίποτα δεν αλλάζει.
Στην Ανάσταση στεκόμαστε όλοι μαζί, ως κοινότητα. Την επόμενη μέρα όμως επιστρέφουμε στην απομόνωση, στην αδιαφορία για τον διπλανό μας.
Δηλώνουμε πιστοί, αλλά πολλές φορές η πίστη μας περιορίζεται σε τυπικές πράξεις, χωρίς ουσία, χωρίς αντίκρισμα στην καθημερινή μας ζωή.
Επικαλούμαστε τη Θεία Δικαιοσύνη, αλλά δεν διστάζουμε να αδικήσουμε, να συκοφαντήσουμε ή να εκμεταλλευτούμε τον άλλον όταν μας συμφέρει.
Γιορτάζουμε την Ανάσταση ως γεγονός, αλλά δεν την αφήνουμε να γίνει στάση ζωής. Δεν ανασταινόμαστε πραγματικά μέσα μας, δεν αλλάζουμε.
Η Ανάσταση δεν είναι απλώς μια στιγμή, μια τελετή ή μια παράδοση. Είναι πρόσκληση.
Πρόσκληση για μεταμόρφωση, για εσωτερική αλλαγή, για μια ζωή που να αντανακλά το Άγιο Φως που κρατάμε στα χέρια μας.
Ίσως τελικά το μεγαλύτερο ερώτημα δεν είναι γιατί υπάρχουν αυτές οι αντιφάσεις, αλλά αν είμαστε διατεθειμένοι να τις αναγνωρίσουμε και να τις υπερβούμε.
Γιατί η αληθινή Ανάσταση δεν ξεκινά από τον κόσμο — ξεκινά από μέσα μας…
