Αγαπητοί αδελφοί,
καθώς προχωρούμε βαθύτερα στο μυστήριο της Μεγάλη Εβδομάδα, φθάνουμε σήμερα στη Μεγάλη Τετάρτη, μια ημέρα γεμάτη έντονες αντιθέσεις, βαθιά νοήματα και σωτηριολογικά διδάγματα.
Η Αγία μας Εκκλησία μάς καλεί να θυμηθούμε τρία καθοριστικά γεγονότα:
την πράξη αγάπης και μετανοίας της αμαρτωλής γυναίκας, τη σύγκληση του συνεδρίου των Ιουδαίων για την καταδίκη του Χριστού και, τέλος, την απόφαση του Ιούδα να προδώσει τον Διδάσκαλό του.
Αδελφοί μου,
δύο ημέρες πριν από το Πάθος, ο Ιησούς Χριστός βρίσκεται στη Βηθανία, στο σπίτι του λεπρού Σίμωνος. Εκεί, μέσα σε ένα απλό δείπνο, συμβαίνει κάτι συγκλονιστικό: μια γυναίκα αμαρτωλή, μια ψυχή πληγωμένη αλλά συντετριμμένη, πλησιάζει τον Κύριο και Τον αλείφει με πολύτιμο μύρο.
Το μύρο αυτό δεν ήταν κάτι συνηθισμένο. Ήταν πολύτιμο, αξίας μεγάλου ποσού. Όμως για τη γυναίκα αυτή, δεν είχε σημασία το κόστος. Εκείνο που την κινούσε ήταν η αγάπη και η μετάνοια.
Και όμως… αντί να επαινεθεί, επικρίνεται. Οι μαθητές αγανακτούν, και περισσότερο απ’ όλους ο Ιούδας. «Γιατί αυτή η σπατάλη;» λένε. «Δεν θα μπορούσε να δοθεί στους φτωχούς;»
Αδελφοί μου,
πόσο εύκολα κρίνουμε…
πόσο εύκολα παρερμηνεύουμε τις πράξεις των άλλων…
πόσο δύσκολα διακρίνουμε την αληθινή μετάνοια…
Ο Χριστός όμως υπερασπίζεται τη γυναίκα. Δεν βλέπει το παρελθόν της· βλέπει την καρδιά της. Δεν στέκεται στην αμαρτία της· αναγνωρίζει την αγάπη της.
Και λέγει κάτι συγκλονιστικό: ότι η πράξη αυτή συνδέεται με τον ενταφιασμό Του. Η γυναίκα αυτή, μέσα στην απλότητα και τη συντριβή της, προαναγγέλλει το Πάθος.
Την ίδια στιγμή, αλλού, λαμβάνει χώρα ένα εντελώς διαφορετικό γεγονός.
Το Συνέδριο των Ιουδαίων συνέρχεται για να καταδικάσει τον Χριστό. Εκεί δεν υπάρχει αγάπη, δεν υπάρχει μετάνοια. Υπάρχει μόνο σκοπιμότητα, φθόνος και μίσος.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, ένας από τους δώδεκα, ο Ιούδας Ισκαριώτης, αποφασίζει να Τον προδώσει.
Δείτε, αδελφοί μου, την αντίθεση:
Μια αμαρτωλή γυναίκα σώζεται με τη μετάνοια.
Ένας μαθητής χάνεται μέσα στην προδοσία.
Η Εκκλησία δεν μας παρουσιάζει τυχαία αυτά τα γεγονότα μαζί. Θέλει να μας δείξει ότι η σωτηρία δεν εξαρτάται από το παρελθόν μας, αλλά από τη στάση της καρδιάς μας στο παρόν.
Όπως μας διδάσκει ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, οι Ευαγγελιστές αναφέρουν διαφορετικές περιπτώσεις αλείψεως με μύρο. Από τη μία πλευρά, η αμαρτωλή γυναίκα της μετάνοιας. Από την άλλη, η Μαρία η αδελφή του Λαζάρου, γυναίκα ενάρετη και καθαρή, που επίσης τιμά τον Κύριο με αγάπη.
Αυτό δείχνει ότι ο Χριστός δέχεται κάθε άνθρωπο:
και τον αμαρτωλό που μετανοεί,
και τον δίκαιο που Τον αγαπά.
Αδελφοί μου,
η Μεγάλη Τετάρτη μάς καλεί να διαλέξουμε:
Θα μοιάσουμε με τη γυναίκα που ταπείνωσε τον εαυτό της και σώθηκε;
Ή με τον Ιούδα, που ενώ ήταν κοντά στον Χριστό, απομακρύνθηκε με την καρδιά του;
Ας μην ξεγελιόμαστε.
Δεν αρκεί να είμαστε «κοντά» στον Χριστό εξωτερικά.
Χρειάζεται να είμαστε ενωμένοι μαζί Του εσωτερικά.
Ας προσφέρουμε κι εμείς το δικό μας «μύρο»:
τη μετάνοια,
τα δάκρυα,
την αγάπη,
την ταπείνωση.
Και τότε, ο Χριστός θα δεχθεί και εμάς, όπως δέχθηκε εκείνη τη γυναίκα.
Θα μας συγχωρήσει, θα μας καθαρίσει και θα μας οδηγήσει στη σωτηρία.
Αμήν.
