Πριν από 46 χρόνια ακριβώς είχατε την τύχη να γεννηθώ στον κόσμο σας ένα κόσμο που από τότε έχει αλλάξει ριζικά 8 έως 12 φορές!!!
Όταν γεννήθηκα τα πράγματα ήταν ακόμη ανθρώπινα, οι άνθρωποι ζούσαν την κάθε στιγμή με “δυσκολίες” ίσως στην μεταξύ τους επικοινωνία και ξεκάθαρη προπαγάνδα από τα μοναδικά κρατικά κανάλια που ότι σανό ήθελαν μας τάιζαν, αλλά οι επικοινωνία με τους γύρω μας γινόταν με τα μάτια, με την αφή με το χαμόγελο, έστω και αν κάποιες φορές ήταν ψεύτικο και τυπικό.
Μπήκε η ψηφιακή εποχή στη ζωή μας αργότερα και κάπου στο 2000 ακόμη και η κουτσή Μαριώ είχε αποκτήσει κινητό τηλέφωνο, που όταν το πήρε δωρεάν της έδωσαν μαζί δώρο μια τηλεόραση, μια ντουλάπα, ένα διθέσιο και ένα τριθέσιο καναπέ, μια ηλεκτρική κουζίνα, ένα πολυμίξερ, ένα σπιτάκι για τον σκύλο, μια βάρκα για ψάρεμα και 4 ζαντολάστιχα για το Yugo της Zastava που μέχρι τότε είχε για μέσο μεταφοράς και το οδηγούσε ο μουστακαλής, τριχωτός και άπλυτος επί διετία γκόμενος της, όντας αυτή κουτσή!
Από εκείνο το σημείο και μετά άλλαξε το… “Παιχνίδι”!!!
Οι άνθρωποι έστελναν χιλιάδες sms των 160 χαρακτηρων.
Η “καλημέρα”, η “καλησπέρα” και η “καληνύχτα” λεγόταν πλέον ψηφιακά και συνοδεύονταν με καρδούλες του τύπου <3
Το πείραμα απανθρωπισμού είχε ήδη ξεκινήσει.
Οι άνθρωποι άρχισαν να γίνονται χρήστες του ίντερνετ κάπου στο 2005 όταν εμφανίστηκαν τα πρώτα κινητά 3G, χρήστες ενός ναρκωτικού πιο τρανού και εθιστικού από κάθε άλλο που έχει κυκλοφορήσει μέχρι σήμερα!
Ενός ναρκωτικού που έδωσε την ψευδαίσθηση της ύπαρξης σε κάθε ανύπαρκτο μέχρι τότε στην κοινωνία, την ψευδαίσθηση της αποδοχής από “φίλους” που ποτέ δεν έχουν συναντηθεί οι ματιές τους παρά μόνο μας κάνουν like, like που αυτοεπιβεβαιώνουν την αυταρέσκια μας .
Ενός ναρκωτικού που σήμερα του έχει βυθίσει τις κοινωνίες πιο κάτω και από το ναυάγιο του Τιτανικού, κάνοντάς τες να αποτελούνται από σχεδόν απάνθρωπες τομαριατικές μονάδες με πάρα πολύ λίγες εξαιρέσεις.
Μονάδες που δε νοιάζονται για τίποτα και για κανένα εκτός από την “μαγική” οθόνη, το “μαγικό ραβδάκι” που τους έδωσαν οι “μάγοι” στο χέρι για να τους αποτελειώσουν ως είδος, το ραβδάκι που τους προσφέρει αυτεπιβεβαίωση, τζόγο, σεξ και υπόσταση όταν βρίζουν ανώνυμα οποιονδήποτε και δύναμη όταν συναντήσουν διαδικτυακά πάντοτε και άλλους χρήστες, ομοϊδεάτες που θα τους πούνε “μπράβο” .
“Μπράβο” που έβρισες, που απείλησες, που προσέβαλες, που έθιξες, που πείραξες.
Μέλη μιας “κοινωνίας” ψηφιακής ανθρωποφαγίας θα έλεγε κάποιος…
Μετα από 46 χρόνια ζωής, διαπιστώνω πως αντί η τεχνολογία να μας κάνει ημίθεους της γνώσης, γυρνάει τα πλήθη με μεγάλη επιτυχία και ταχύτητα πίσω στα δέντρα, που όμως όταν φτάσουν οι πολλοί εκεί θα είναι άστεγοι γιατί δέντρα δε θα υπάρχουν…
Εγω πάλι παραμένω παιδί σβήνοντας το κεράκι στην τούρτα που μου έκαναν δώρο οι άνθρωποι που είναι γύρω μου, γνωρίζοντας πόση αγάπη έχω στις πάπιες.
Ενα παιδί που παρά το ότι ζει στο σήμερα προσπαθεί να χαμογελά, να σας κοιτάζει στα μάτια, να σας αγγίζει, να σας νιώθει και όχι να σας κάνει like.
Υγεια και ευτυχία, χαρά και μακροζωία εύχομαι σε όλες και σε όλους.
Και του χρόνου με ευλογία Κυρίου…
