Σήμερα έχει γενέθλια ο φίλος μου και εν μέρει δάσκαλος μου στα τηλεοπτικά θέματα, Ανδρέας Μικρούτσικος.
Του εύχομαι μέσα από την καρδιά μου υγεία, μακροζωία, χαρά , ευτυχία και ηρεμία που τόσο πολύ του έχει λείψει τα τελευταία χρόνια!
Και σας θυμίζω ένα τραγούδι που συνόδευσε με τα χρώματα του και τις νότες του τα καλύτερα μας χρόνια…
Είναι κι αυτοί που μου μαυρίζουν την ψυχή μου
Κάτι τυπάκια που το παίζουν αυθεντία
Φορούνε Timberland παπούτσια στη ζωή μου
Και με κλαρίνα μου τρυπούν τη φαντασία
Ναι
Μου λείπεις εσύ ναι μου λείπεις εσύ
Και μοιάζω να είμαι σαν χαμένο νησί
Μου λείπεις εσύ ναι μου λείπεις εσύ
Και μοιάζω να είμαι σαν χαμένο νησί
Μου λείπεις
Είναι κι η νύχτα που με παίρνει από πίσω
Σαν παρελθόν με κυνηγάει σαν Εριννύα
Σκέφτομαι πρέπει να βρω τρόπο να τη πείσω
Τα καταστρέφω όλα τώρα με μανία
Γιατί
Μου λείπεις εσύ ναι μου λείπεις εσύ
Και μοιάζω να είμαι σαν χαμένο νησί
Μου λείπεις εσύ ναι μου λείπεις εσύ
Και μοιάζω να είμαι σαν χαμένο νησί
Μου λείπεις
Πρόσωπα στοιβαγμένα μέσα σε δωμάτια
Πάνω σε τοίχους μια βουβή χαλκομανία
Έσπασε η ψυχή μου σε μικρά κομμάτια
Μες στου κορμιού σου τη διάφανη λαγνεία
Γιατί
Μου λείπεις εσύ ναι μου λείπεις εσύ
Και μοιάζω να είμαι σαν χαμένο νησί
Μου λείπεις εσύ ναι μου λείπεις εσύ
Και μοιάζω να είμαι σαν χαμένο νησί
Μου λείπεις
