Η αποτρόπαιη δολοφονία της Ιρίνα Ζαρούτσκα δεν είναι απλώς ένα ακόμη ειδησεογραφικό γεγονός.
Είναι μια ανοιχτή πληγή στη συνείδηση της κοινωνίας μας.
Μια νεαρή γυναίκα, γεμάτη ζωή και μέλλον, έπεσε θύμα μιας βάρβαρης πράξης που μας υπενθυμίζει με τον πιο σκληρό τρόπο ότι η βία δεν είναι κάτι ξένο ή μακρινό και μπορεί να αγγίξει τον καθένα μας.
Η Ιρίνα θα μπορούσε να ήταν η κόρη μου, η κόρη σας, η κόρη οποιουδήποτε κι αυτό είναι που κάνει τον πόνο και την αγανάκτηση αβάσταχτα.
Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία, κανένα ελαφρυντικό, καμία εξήγηση που να μπορεί να σταθεί απέναντι στο φρικτό αυτό έγκλημα.
Η αδιαφορία, η ανοχή, η σιωπή, τρέφουν και δυναμώνουν τους δράστες.
Αν δεν σταθούμε με αποφασιστικότητα απέναντι σε τέτοιες πράξεις, τότε αφήνουμε χώρο να γεννηθούν και άλλες Ιρίνες, άλλα αθώα θύματα, άλλη μια μάνα να θρηνεί το παιδί της.
Η δικαιοσύνη οφείλει να είναι αμείλικτη. Όχι για να εκδικηθεί, αλλά για να σταλεί ένα ξεκάθαρο μήνυμα: καμία ζωή δεν είναι αναλώσιμη, καμία γυναίκα δεν είναι μόνη απέναντι στη βία.
Αν δεν απαιτήσουμε όλοι μαζί τιμωρία παραδειγματική, τότε θα είμαστε συνένοχοι με τη σιωπή μας.
Η Ιρίνα δεν θα επιστρέψει. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε, όμως, είναι να μην αφήσουμε τη μνήμη της να σβήσει μέσα στην αδιαφορία. Να γίνει σύμβολο, φωνή, καμπανάκι αφύπνισης για μια κοινωνία που πολλές φορές κοιτάζει αλλού, ώσπου το κακό χτυπάει την ίδια της την πόρτα.
Η δολοφονία της Ιρίνα Ζαρούτσκα είναι κραυγή και αυτή η κραυγή απαιτεί απάντηση: Δικαιοσύνη, μηδενική ανοχή, αλλαγή νοοτροπίας.
Γιατί κάθε Ιρίνα είναι παιδί όλων μας.
