Η Κυριακή του Τυφλού, η τελευταία Κυριακή πριν από την Ανάληψη του Κυρίου, είναι μια ιδιαίτερα συγκινητική και διδακτική ημέρα για την Ορθόδοξη Εκκλησία μας.
Το Ευαγγελικό Ανάγνωσμα (Ιω. 9,1-38) μας μεταφέρει μπροστά σε ένα συγκλονιστικό θαύμα: τη θεραπεία ενός ανθρώπου που ήταν τυφλός εκ γενετής.
Ο Χριστός, με τη Θεία Του Δύναμη και με λάσπη από το χώμα και το σάλιο Του, δίνει φως σε μάτια που δεν είχαν ποτέ δει!!!
Το γεγονός αυτό, όμως, δεν έχει μόνο μια θαυματουργική διάσταση, έχει βαθιά πνευματική σημασία.
Ο τυφλός άνθρωπος δεν θεραπεύεται μόνο σωματικά, αλλά και πνευματικά.
Από έναν άνθρωπο που δεν βλέπει, μετατρέπεται σε έναν ομολογητή της Πίστεως.
Αντιμέτωπος με την αμφισβήτηση των Φαρισαίων και την κοινωνική απόρριψη, εκείνος επιμένει στην αλήθεια: «ἕν οἶδα, ὅτι τυφλὸς ὢν ἄρτι βλέπω» (Ιω. 9,25).
Το θαύμα γίνεται μια πρόσκληση για όλους μας να αναρωτηθούμε: Μήπως και εμείς, αν και βλέπουμε σωματικά, είμαστε πνευματικά τυφλοί;
Μήπως οι προκαταλήψεις, ο εγωισμός, η απιστία, μας εμποδίζουν να δούμε το φως του Χριστού;
Ο τυφλός του Ευαγγελίου είχε ταπεινή καρδιά και διάθεση να πιστέψει.
Οι Φαρισαίοι, αν και είχαν μάτια, δεν ήθελαν να δουν!
Η Κυριακή του Τυφλού μας υπενθυμίζει ότι το αληθινό φως είναι ο Χριστός.
Εκείνος που είπε: «Ἐγώ εἰμι τὸ φῶς τοῦ κόσμου» (Ιω. 8,12). Μας καλεί να Τον δεχτούμε με πίστη, για να φωτιστεί η ψυχή μας, να καθαρίσει ο νους μας, να θεραπευτεί η καρδιά μας από τη σκοτεινιά της αμαρτίας.
Ας ζητήσουμε, λοιπόν, αυτό το φως. Όχι μόνο για να βλέπουμε τα εξωτερικά πράγματα, αλλά για να βλέπουμε και να αναγνωρίζουμε την αλήθεια, τη δικαιοσύνη, την αγάπη, και πάνω απ’ όλα τον Θεό μέσα στη ζωή μας.
